Vaste grond in Murcia
25-8-2026, auteur: Rens Buijs
Voor pastor Eduardo Martínez is gereformeerde theologie geen theorie op afstand. Het werd de manier waarop hij de Bijbel, zichzelf en Christus opnieuw leerde verstaan. “Het heeft mij de Bijbel met andere ogen laten zien,” zegt hij. “Alles draait om Christus, niet om ons.”
Martínez groeide op in Peru, in een op de kerk betrokken gezin. Toch kwam er twaalf jaar geleden in Spanje een duidelijke wending. Hij kwam in aanraking met het reformatorische gedachtegoed. Daarin herkende hij overtuigingen die hij al eerder bij het lezen van de Bijbel had gevormd.
Vooral zijn verstaan van Gods genade werd verdiept. Zalig worden is geen vrucht van menselijke inspanning. Het is Gods werk: uit genade, door het geloof. Toen Martínez de leer van de verkiezing begon te verstaan, bad hij indringend om de zaligheid van zijn vrouw, zijn dochter en zichzelf.
“Ik heb mij juist meer aan Christus leren vasthouden,” zegt hij, “aan Zijn Woord en aan Zijn beloften.”
Sinds Martínez het gereformeerde geloof leerde kennen, zegt hij, heeft hij niet meer aan het Evangelie getwijfeld. Niet omdat het leven gemakkelijker werd. Naast het werk in de gemeente werkte hij ’s nachts bij een tankstation, kende hij perioden van spanning en moest hij na een motorongeluk maandenlang revalideren. Toch bracht dat hem niet verder bij Christus vandaan. “Ik heb mij juist meer aan Christus leren vasthouden,” zegt hij, “aan Zijn Woord en aan Zijn beloften.”
Samen met zijn vrouw Elissa kwam Martínez tot de overtuiging dat de gereformeerde theologie de Bijbel het meest zuiver verwoordt. Maar in Murcia, een stad met bijna een half miljoen inwoners, vonden zij geen gemeente met een gereformeerde belijdenis. Daarom begonnen zij thuis samenkomsten te houden. Gaandeweg sloten anderen zich aan. Inmiddels komt de gemeente samen in een kleine kerkruimte.
Daar geeft Martínez als predikant onderwijs over de leer van de genade. Voor veel bezoekers is dat nieuw. Sommigen zeggen: “Pastor, dit hebben wij in andere kerken niet gehoord.” Anderen haken af, vooral wanneer het gaat over verkiezing of totale verdorvenheid. Martínez begrijpt dat die boodschap weerstand oproept. Want de leer van de genade neemt de mens alle grond in zichzelf af en wijst hem geheel op Christus.
Juist daarom vraagt gereformeerde prediking om pastorale bewogenheid. Martínez is getroffen door De Redelijke Godsdienst van Wilhelmus à Brakel. Niet alleen vanwege de theologische helderheid, maar vooral vanwege het pastorale hart dat uit dit werk spreekt. Goede theologie vult niet alleen het hoofd; zij moet de gemeente dienen. “Voor mij is dat heel belangrijk: het pastorale hart van Brakel.”
Dat pastorale hart is nodig. Er komen mensen binnen die in hun vorige kerk in de knel kwamen toen zij vragen stelden over de prediking. Voor velen betekende dit een breuk met vrienden en familie. Zij moeten met liefde, geduld en zorg worden ontvangen.
Zo krijgt het reformatorische gedachtegoed in Murcia gestalte: pastoraal onderwijs dat zondaren aan de voeten van Christus brengt.
Voor pastor Eduardo Martínez is gereformeerde theologie geen theorie op afstand. Het werd de manier waarop hij de Bijbel, zichzelf en Christus opnieuw leerde verstaan. “Het heeft mij de Bijbel met andere ogen laten zien,” zegt hij. “Alles draait om Christus, niet om ons.”
Martínez groeide op in Peru, in een op de kerk betrokken gezin. Toch kwam er twaalf jaar geleden in Spanje een duidelijke wending. Hij kwam in aanraking met het reformatorische gedachtegoed. Daarin herkende hij overtuigingen die hij al eerder bij het lezen van de Bijbel had gevormd.
Vooral zijn verstaan van Gods genade werd verdiept. Zalig worden is geen vrucht van menselijke inspanning. Het is Gods werk: uit genade, door het geloof. Toen Martínez de leer van de verkiezing begon te verstaan, bad hij indringend om de zaligheid van zijn vrouw, zijn dochter en zichzelf.
“Ik heb mij juist meer aan Christus leren vasthouden,” zegt hij, “aan Zijn Woord en aan Zijn beloften.”
Sinds Martínez het gereformeerde geloof leerde kennen, zegt hij, heeft hij niet meer aan het Evangelie getwijfeld. Niet omdat het leven gemakkelijker werd. Naast het werk in de gemeente werkte hij ’s nachts bij een tankstation, kende hij perioden van spanning en moest hij na een motorongeluk maandenlang revalideren. Toch bracht dat hem niet verder bij Christus vandaan. “Ik heb mij juist meer aan Christus leren vasthouden,” zegt hij, “aan Zijn Woord en aan Zijn beloften.”
Samen met zijn vrouw Elissa kwam Martínez tot de overtuiging dat de gereformeerde theologie de Bijbel het meest zuiver verwoordt. Maar in Murcia, een stad met bijna een half miljoen inwoners, vonden zij geen gemeente met een gereformeerde belijdenis. Daarom begonnen zij thuis samenkomsten te houden. Gaandeweg sloten anderen zich aan. Inmiddels komt de gemeente samen in een kleine kerkruimte.
Daar geeft Martínez als predikant onderwijs over de leer van de genade. Voor veel bezoekers is dat nieuw. Sommigen zeggen: “Pastor, dit hebben wij in andere kerken niet gehoord.” Anderen haken af, vooral wanneer het gaat over verkiezing of totale verdorvenheid. Martínez begrijpt dat die boodschap weerstand oproept. Want de leer van de genade neemt de mens alle grond in zichzelf af en wijst hem geheel op Christus.
Juist daarom vraagt gereformeerde prediking om pastorale bewogenheid. Martínez is getroffen door De Redelijke Godsdienst van Wilhelmus à Brakel. Niet alleen vanwege de theologische helderheid, maar vooral vanwege het pastorale hart dat uit dit werk spreekt. Goede theologie vult niet alleen het hoofd; zij moet de gemeente dienen. “Voor mij is dat heel belangrijk: het pastorale hart van Brakel.”
Dat pastorale hart is nodig. Er komen mensen binnen die in hun vorige kerk in de knel kwamen toen zij vragen stelden over de prediking. Voor velen betekende dit een breuk met vrienden en familie. Zij moeten met liefde, geduld en zorg worden ontvangen.
Zo krijgt het reformatorische gedachtegoed in Murcia gestalte: pastoraal onderwijs dat zondaren aan de voeten van Christus brengt.
