Een gesprek met Iván
laatste update 12-1-2026, auteur: Rens Buijs
Negentien jaar is hij pas, maar Iván straalt een opmerkelijke vastberadenheid uit. Hij vertelt met ontwapenende eerlijkheid hoe God hem riep, vasthoudt en verandert – midden in een samenleving waar geloof voor velen ver weg is.
Kun je jezelf kort voorstellen?
Hallo! Mijn naam is Iván, ik ben 19 jaar en ik voel me sterk verbonden met mijn thuisgemeente Iglesia Caminando Por Fe. Daarnaast studeer ik aan het Instituto Bíblico y Seminario Teológico de España (IBSTE); ik zit nu in het tweede jaar. God geeft me ook de mogelijkheid om te werken bij een Catalaans bedrijf, waar ik verantwoordelijk ben voor de verkoop. Ik ben geboren in Paraguay, maar woon sinds mijn zevende jaar in Spanje.
Hoe ben je tot geloof gekomen?
Twee jaar nadat ik samen met mijn moeder naar Spanje verhuisde, begon zij naar een pinkstergemeente te gaan. Vanaf dat moment raakte mijn leven nauw verbonden met de evangelische wereld. Ik geloof oprecht dat God toen al in mijn hart begon te werken, want mijn geloof groeide geleidelijk totdat ik me op twaalfjarige leeftijd liet dopen.
Toch volgde een periode van rebellie. Ik ging nog steeds naar de kerk, maar leefde vier jaar lang ver bij God vandaan. Pas toen mijn moeder besloot dat we van gemeente zouden veranderen, brak de Heer mijn hart. Door de prediking liet Hij mij zien dat ik in zonde leefde en dat ik me moest bekeren en opnieuw naar Christus vluchten.
Sindsdien heeft de Heer mij met koorden van liefde tot Zich getrokken. Soms is de weg moeilijk door persoonlijke strijd, maar Hij blijft mij vasthouden – en ik ben ervan overtuigd dat Hij dat zal blijven doen. Daarom probeer ik God en mijn gemeente te dienen waar ik kan, tot Zijn eer.
Hoe is het om als christen te leven in Spanje?
Doordat ik nu theologie studeer, ervaar ik die spanning minder direct. Maar tijdens de middelbare school vielen mij vooral twee dingen op:
Sinds ik mijn geloof in Christus weer serieus belijd, merk ik dat het lastiger is om hechte vriendschappen te onderhouden. De gesprekken en activiteiten sloten niet meer aan bij mijn waarden en overtuigingen. Toch gaf God mij soms de gelegenheid om met klasgenoten het Evangelie te delen.
Nu ik actief ben in het evangelisatiewerk van mijn kerk, zie ik dat ditzelfde patroon van afwijzing ook in de samenleving zichtbaar is. Veel mensen – jong en oud – weten weinig van het Evangelie en tonen er meestal weinig belangstelling voor.
Ervaar je soms onbegrip of afwijzing vanwege je geloof?
Zeker. Onbegrip en afwijzing zijn heel gewoon onder jongeren. Sommigen tonen wel interesse in religie, maar naar mijn indruk is dat vaker een modeverschijnsel of een herwaardering van traditionele waarden dan een werkelijk verlangen om Jezus te leren kennen.
Hoe ga je om met de druk om mee te doen aan dingen die niet bij je geloof passen?
Ik heb uit persoonlijke overtuiging besloten afstand te nemen van dat alles. Ik blijf beschikbaar voor gesprekken met jongeren om me heen, maar ik neem zelf niet meer deel aan de dingen waar ik vroeger aan meedeed – zoals sociale media of bepaalde vriendschapskringen.
'Ik wil niet meer meedoen met wat mij geestelijk leeg laat '
Dat betekent niet dat ik in een bubbel leef. Ik geloof dat het belangrijk is aanwezig te zijn, zodat het licht van het Evangelie van Christus zichtbaar kan worden. Maar ik kies er bewust voor niet mee te doen aan activiteiten waarvan ik weet dat ze mij geestelijk geen goed doen.
Heb je christelijke vrienden, of voel je je soms alleen in je geloof?
Door Gods genade heb ik christelijke vrienden – broeders en zusters in mijn eigen gemeente, maar ook vrienden aan de andere kant van de wereld met wie ik een waardevolle band heb opgebouwd. Nee, ik voel me niet alleen.
Wat helpt je om trouw te blijven aan Christus in je dagelijks leven?
Ik weet dat het Gods Geest is die mij staande houdt. Tegelijk geloof ik dat God ons middelen van genade heeft gegeven om elkaar te versterken – zoals de gemeente en onze broeders en zusters in het geloof. Daarom heb ik vrienden bij wie ik terechtkan voor raad, bemoediging of correctie.
Specifiek heb ik een goede vriend in Mexico met wie ik mijn hart vaak deel.
Kun je iets vertellen over je gemeente?
Caminando por Fe is uitgegroeid tot een grote, internationale gemeente waar meer dan veertien nationaliteiten samenkomen, vooral immigranten uit Latijns-Amerika. Er zijn ongeveer 250 leden en op zondagen zo’n 550 bezoekers. De gemeente heeft een reformatorisch-baptistische signatuur en gebruikt de Londense Geloofsbelijdenis van 1689 als basis.
Wat mij vooral raakt, is de eenheid en het verlangen om het Evangelie te delen. Elke week gaan we de straat op – op zaterdag in El Raval in Barcelona en op zondag bij de Arc de Triomf. We willen dat meer mensen Jezus leren kennen. We hebben ook een actieve jongerengroep die maandelijks samenkomt en regelmatig activiteiten organiseert.
Wat zou je jonge christenen in Nederland willen meegeven?
Ik zou willen dat ze weten dat christen zijn in Spanje iets bijzonders is. Zoals overal is het onder jongeren niet vanzelfsprekend. Juist daarom hebben wij de verantwoordelijkheid om Christus zichtbaar te maken in alle aspecten van ons leven, zodat mensen onze goede werken zien en onze Vader in de hemel verheerlijken.
https://youtube.com/shorts/EGFGtlTtt10?feature=share
Negentien jaar is hij pas, maar Iván straalt een opmerkelijke vastberadenheid uit. Hij vertelt met ontwapenende eerlijkheid hoe God hem riep, vasthoudt en verandert – midden in een samenleving waar geloof voor velen ver weg is.
Kun je jezelf kort voorstellen?
Hallo! Mijn naam is Iván, ik ben 19 jaar en ik voel me sterk verbonden met mijn thuisgemeente Iglesia Caminando Por Fe. Daarnaast studeer ik aan het Instituto Bíblico y Seminario Teológico de España (IBSTE); ik zit nu in het tweede jaar. God geeft me ook de mogelijkheid om te werken bij een Catalaans bedrijf, waar ik verantwoordelijk ben voor de verkoop. Ik ben geboren in Paraguay, maar woon sinds mijn zevende jaar in Spanje.
Hoe ben je tot geloof gekomen?
Twee jaar nadat ik samen met mijn moeder naar Spanje verhuisde, begon zij naar een pinkstergemeente te gaan. Vanaf dat moment raakte mijn leven nauw verbonden met de evangelische wereld. Ik geloof oprecht dat God toen al in mijn hart begon te werken, want mijn geloof groeide geleidelijk totdat ik me op twaalfjarige leeftijd liet dopen.
Toch volgde een periode van rebellie. Ik ging nog steeds naar de kerk, maar leefde vier jaar lang ver bij God vandaan. Pas toen mijn moeder besloot dat we van gemeente zouden veranderen, brak de Heer mijn hart. Door de prediking liet Hij mij zien dat ik in zonde leefde en dat ik me moest bekeren en opnieuw naar Christus vluchten.
Sindsdien heeft de Heer mij met koorden van liefde tot Zich getrokken. Soms is de weg moeilijk door persoonlijke strijd, maar Hij blijft mij vasthouden – en ik ben ervan overtuigd dat Hij dat zal blijven doen. Daarom probeer ik God en mijn gemeente te dienen waar ik kan, tot Zijn eer.
Hoe is het om als christen te leven in Spanje?
Doordat ik nu theologie studeer, ervaar ik die spanning minder direct. Maar tijdens de middelbare school vielen mij vooral twee dingen op:
- Veel jongeren hebben een diepgewortelde afkeer van God.
- Er is duidelijke afwijzing tegenover degenen die zeggen in Hem te geloven.
Sinds ik mijn geloof in Christus weer serieus belijd, merk ik dat het lastiger is om hechte vriendschappen te onderhouden. De gesprekken en activiteiten sloten niet meer aan bij mijn waarden en overtuigingen. Toch gaf God mij soms de gelegenheid om met klasgenoten het Evangelie te delen.
Nu ik actief ben in het evangelisatiewerk van mijn kerk, zie ik dat ditzelfde patroon van afwijzing ook in de samenleving zichtbaar is. Veel mensen – jong en oud – weten weinig van het Evangelie en tonen er meestal weinig belangstelling voor.
Ervaar je soms onbegrip of afwijzing vanwege je geloof?
Zeker. Onbegrip en afwijzing zijn heel gewoon onder jongeren. Sommigen tonen wel interesse in religie, maar naar mijn indruk is dat vaker een modeverschijnsel of een herwaardering van traditionele waarden dan een werkelijk verlangen om Jezus te leren kennen.
Hoe ga je om met de druk om mee te doen aan dingen die niet bij je geloof passen?
Ik heb uit persoonlijke overtuiging besloten afstand te nemen van dat alles. Ik blijf beschikbaar voor gesprekken met jongeren om me heen, maar ik neem zelf niet meer deel aan de dingen waar ik vroeger aan meedeed – zoals sociale media of bepaalde vriendschapskringen.
'Ik wil niet meer meedoen met wat mij geestelijk leeg laat '
Dat betekent niet dat ik in een bubbel leef. Ik geloof dat het belangrijk is aanwezig te zijn, zodat het licht van het Evangelie van Christus zichtbaar kan worden. Maar ik kies er bewust voor niet mee te doen aan activiteiten waarvan ik weet dat ze mij geestelijk geen goed doen.
Heb je christelijke vrienden, of voel je je soms alleen in je geloof?
Door Gods genade heb ik christelijke vrienden – broeders en zusters in mijn eigen gemeente, maar ook vrienden aan de andere kant van de wereld met wie ik een waardevolle band heb opgebouwd. Nee, ik voel me niet alleen.
Wat helpt je om trouw te blijven aan Christus in je dagelijks leven?
Ik weet dat het Gods Geest is die mij staande houdt. Tegelijk geloof ik dat God ons middelen van genade heeft gegeven om elkaar te versterken – zoals de gemeente en onze broeders en zusters in het geloof. Daarom heb ik vrienden bij wie ik terechtkan voor raad, bemoediging of correctie.
Specifiek heb ik een goede vriend in Mexico met wie ik mijn hart vaak deel.
Kun je iets vertellen over je gemeente?
Caminando por Fe is uitgegroeid tot een grote, internationale gemeente waar meer dan veertien nationaliteiten samenkomen, vooral immigranten uit Latijns-Amerika. Er zijn ongeveer 250 leden en op zondagen zo’n 550 bezoekers. De gemeente heeft een reformatorisch-baptistische signatuur en gebruikt de Londense Geloofsbelijdenis van 1689 als basis.
Wat mij vooral raakt, is de eenheid en het verlangen om het Evangelie te delen. Elke week gaan we de straat op – op zaterdag in El Raval in Barcelona en op zondag bij de Arc de Triomf. We willen dat meer mensen Jezus leren kennen. We hebben ook een actieve jongerengroep die maandelijks samenkomt en regelmatig activiteiten organiseert.
Wat zou je jonge christenen in Nederland willen meegeven?
Ik zou willen dat ze weten dat christen zijn in Spanje iets bijzonders is. Zoals overal is het onder jongeren niet vanzelfsprekend. Juist daarom hebben wij de verantwoordelijkheid om Christus zichtbaar te maken in alle aspecten van ons leven, zodat mensen onze goede werken zien en onze Vader in de hemel verheerlijken.
https://youtube.com/shorts/EGFGtlTtt10?feature=share
